دلم از غربت سنجاقك، پٌر

براي دويست و هشتاد و سومين روز!

Thu, 17 May 2012 00:00:00 GMT

تمام سال را منتظر بهار بودم، منتظر ارديبهشت و منتظر آن پنج شنبه ي از صميم قلب...منتظر چشم هاي نجيب کسي... من حتي همه ي لحظه ها را بارها توي ذهنم پيش بيني کرده بودم و قند توي دلم آب شده بود هربار... اما تا مي آيم بنويسم تمام آن ثانيه ها را، کلمه کم مي آورم و مي نشينم به اشک، مثل همان لحظه هاي آخر خداحافظي که خودم را پشت پرده هاي اتوبوس گم کردم... راستش من از تقدير مي ترسم...

شايد بهتر باشد که خاطره ي چندساعته ي نمايشگاه کتاب امسال، بماند براي خودمان ...

21 ارديبهشت ماه 1391

تحريم المپيک صهيونيستي-فراماسوني 2012 لندن

Sun, 13 May 2012 15:34:00 GMT

تحريم المپيک صهيونيستي-فراماسوني 2012 لندن

http://montazershahadat.parsiblog.com

خواستم سهم کوچکي توو اين تبليغ داشته باشم... دوستان فکر کنيد که اين هم يک بازي وبلاگيه... هرکسي که دوس داره، بازي کنه... همه دعوتين...

براي مامانم

Sat, 12 May 2012 15:15:00 GMT

مادري بايد باشد هميشه تا با عاشقانگي هاي دخترکي که خواهر ندارد، همراه شود ...

روزت مبااارک

عاشقانه نوشتنم نمي آيد

Sat, 05 May 2012 02:11:00 GMT

هميشه در جواب کساني که مي گويند چطور تحمل مي کني اين همه فاصله ها را؟؛ مي گويم دلم سِر شده است؛ از شدت درد... ديگر تواني در من نمانده است که بخواهم هر روز بي تابي هايم را بکوبم توي صورتِ مردانه اش که امان از دوري و جدايي و اين ها ... بي تابي کردن توان مي خواهد، غر زدن هم... از من گذشته است، من اينجور بي تابي هايم را کرده ام و الکم را آويخته ام روي ميخ هايي که دو سه سال پيش کوبيده شد روي دلم... من تمام آن روزها بي تاب بودم... راستش هنوز هم بغض مي کنم وقتي که به "ژاک" نگاه مي کنم و هنوز هم اشک مي ريزم وقتي که يادم مي آيد آن روز را که اعظم باهام آمده بود دروازه شيراز[يادت هست؟]... آن روز تند تند خودم را از دانشکده رسانده بودم خوابگاه، خط چشمم را پاک کرده بودم حتي، بعد يک مانتو مشکي تنم کرده بودم با يک شال مشکي تر... ارديبهشت بود و بغض تا توي چشمهايم آمده بود...

درد دوري از خيلي دردها بهتر است... خيلي خوب است که نهايتِ شکوِه ي آدم از دوري باشد و هي وسط گله گزاري هايش خودش را لوس کند براي مخاطب خاصش ... اما کار من ازاين حرف ها گذشته است... من فقط يکي را مي خواهم که بگويد: آرام بخواب دخترکم، کسي با تو کاري ندارد ديگر...

___

*يک نفر هست که [حتي خداي نکرده اگر نشود که نشود که نشود] من خيلي چيزهارا بِهِش مديونم... خيلي حس ها را... خوابِ راحتِ خيلي شب هايم را... هيچ وقت رويم نخواهد شد که آدرس اينجا را بِهِش بدهم [خيلي بزرگتر است خب]، اما دلم مي خواهد ازش تشکر کنم... کسي که در يک روز زمستاني، با حرفهايش [که با يک واسطه به گوش من رسيد] باعث شد برق شادي بدود توي چشمهايم و کلي خوشحال شوم از اينکه هست... و از اينکه ميان آن همه آدم، گذرم به او افتاده... خدا اگر فرصتش را بدهد، مي نشينم باهاش به حرف زدن يک روز، و چه بسا گريه ام هم بگيرد وقتي که...

*اينکه مي گويم بيتابي نمي کنم، نه اينکه خيلي چيزها و حس ها برايم بي اهميت باشد ها، نه... جنس بي تابيهايم فرق دارد... کما اينکه هستند اتفاق هايي که اگر بيفتند در مسير راهمان، نفس کم مي آورم...

* دور که بوديم قبلا، اما دو هفته ي گذشته را دورتر بوديم... فردا روز آخر اين دورتر بودن است و سالگرد روزي که فقط براي چند ساعت، دور نبوديم :)

...

Thu, 03 May 2012 21:54:00 GMT

اين روزهاي آخرِ دلتنگي چقدر کش مي آيند...

پارس

Sun, 29 Apr 2012 11:10:00 GMT

يکي پيدا شه تو اين مسئولين بياد اسم رشته ما رو از زبان و ادبيات فارسي به زبان و ادبيات پارسي تغيير بده... يعني ممکنه آيا؟

زششششششششته به خدا... ما که "پ" داريم باباجان ... اصلا همين کارامون باعث شده اين خارجکيا پاشونو از گليمشون درازتر کننا...

در ضمن خليج پارس هم با تنب بزرگ و تنب کوچک و ابو موسي، هممممش مال خودمونه، به هيشششکي هم نمي ديمش داداش

تو آرزوي مني، با تمام آرزوهايت...

Sat, 28 Apr 2012 21:05:00 GMT

تو که نباشي، من هم نيستم... حتي اگر يک روز در ميان بروم باشگاه و با دوستم هي برويم بيرون و کلي حرف بزنيم و بخنديم و وبلاگ بخوانم و بروم استادم را ببينم و پايان نامه ام را تکميل کنم و تمام سعيم اين باشد که براي چندتا مجله مقاله بفرستم و اين ها؛ آخرش که مي آيم توي اتاقم، پرت مي شوم روي تختم و چند دقيقه به سقف نگاه مي کنم؛ بعد بلند ميشوم تا صورتم را بشويم... جلوي آينه که مي ايستم همين که يک مشت آب سرد مي پاشم به صورتم؛ دو تا رود سياه ولرم از چشمانم جاري مي شود...

درس زندگي ام آموخت...

Sat, 21 Apr 2012 10:23:00 GMT

بعضي ها هستند توي زندگي آدم که يک جور خاصي دوام دارند...

بيست دقيقه ي پيش که از خواب پريدم شانزده سالم بود... با همان شوق و با همان لبخندي که پنجشنبه ها عصر مي دويد توي وجودم ... شايد قبلا هم گفته باشم که روزهاي آرام و پر از سکوت نوجواني ام را مديون استادي هستم که هنوز هم که هنوز است وقتي توي خيابان مثلا يک هويي نگاهمان در هم گره مي خورد، مرا به نام کوچکم صدا مي زند و حتي برايم دست تکان مي دهد [خب اينجا شهر کوچکي است و آدم هر کسي را که اراده کند، توي خيابان مي بيند]...راستش استاد مرا يک جور ديگر مي ديد... يک جوري بِهِم افتخار مي کرد که انگار من، فقط "يکي" بودم روي زمين... به نظرم آدم هميشه يک نفر را مي خواهد که داشته هايش را ببيند، که وقتي ناراحت است از اينکه چليپاهايش را کج و کوله در آورده و کتابت هايش را درشت نوشته، باز هم بِهِش افتخار کند و زيرِ مشقهايش بنويسد: دست مريزاد خانمِ مائده خانم! [ و من چقدر مي مردم براي اين جمله اش]... يکي بايد باشد که زندگي را زيبا نشان آدم بدهد... که با "ل" گلابي بکشد و بگويد سرِ "چ" مثل ابرو است... که کلي شعر بلد باشد... که ياد آدم بدهد طره يعني موي جلوِ سر که مي ريزد روي پيشاني... که به دخترک دوازده ساله بگويد "چِگل" همان "چو گًل" نيست ها :-)

*چند روز ديگر يک جلسه ي نقد خوشنويسي در پيش داريم... مي روم که استادم را ببينم :-)

بعدا نوشت: ديروز سالگرد درگذشت سهراب سپهري بود... خدايش بيامرزاد...

زود برگرد...

Fri, 20 Apr 2012 21:17:00 GMT

خورشيد خانم بيايد با آن انگشتهاي ظريفش بزند به پنجره ي اتاقت که بيدار شو دخترک، ارديبهشت آمده... آن وقت تو توي دلت بگويي ارديبهشت بدون او چيزي کم دارد و همانطور که توي ذهنت حساب مي کني که تا صبح روز شانزدهم چند شب ديگر بايد بخوابي؛ براي اينکه دلش نشکند، لبخند بزني...