می دانم دیگر ... اصلا مثل روز برایم روشن است... از همان اول که بروم سوار اتوبوس بشوم و کولر روشن باشد و آهنگ شاد بگذارند و یک خانم فشن رنگارنگ_ که حرف مشترکی هم نداریم_ نشسته باشد کنارم و هندزفری هایش را بگذارد در گوشهایش و صدای آهنگ به گوش من هم برسد و بسته های خوراکی را بین مسافر ها تقسیم کنند و فیلم بگذارند و... یک دردی به جانم می افتد... درد خاطره ... دردی که از پا در نمی آورد؛ اما تحملش سخت است... بعد کم کم شب شود و قزوین توقف کنیم و یک عالمه آدم توی رستوران و نماز خانه و ... باشند و شلوغ باشد همه جا و دم در رستوران کلی دود سیگار بخورم و ... آن درد یک کمی بیشتر می شود... بعد سوار بشویم و خیره شوم به جاده ی تاریک و راننده عوض شود و این یکی آهنگ های قدیمی با صدای خانم! بگذارد و من کماکان خیره شده باشم به جاده... اتوبوس که برسد به شاهین شهر، هنوز صبحِ صبح نشده است... چراغ ها روشن می شوند و یک سری مسافر زیر پل پیاده میشوند... می دانم دیگر... همان موقع هاست که "آن حس عجیب" کم کم توی گلویم ورم می کند، خودم را با جمع و جور کردن چادر و کیف و بطری آب و درست کردن شالم سرگرم می کنم که اجازه ی حمله به "آن همه گذشته" را نداده باشم... کم کم می رسیم و چشمم که به این میله های سبز ورودی ترمینال کاوه می افتد، قورتش می دهم آن حس را... محکم قورتش می دهم... صدا هم دارد قورت دادنم... می دانم دیگر... آن وقت هی با خودم می گویم: نه، الان نه، کسی می بیند که گریه می کنی، زشت است... بگذار برای یک وقت دیگر... اصلا الان که قرار نیست مثل قبلا ها اینجا پیاده شوی ؛ می روی آن یکی ترمینال... مقاوم باش دختر... چهار سال که چیزی نیست! سرم را بر می گردانم که تاکسی ها را نبینم تا یاد چندین و چند ساعتِ چهارِ صبحی نیفتم که سرد بود و تنها بودم و ساکهایم سنگین بود و کسی نبود... و باز هم قورتش می دهم... این بار محکم تر... چند نفری می مانند توی اتوبوس که برویم آن ترمینال... اه زود باشید دیگر... دارد خفه ام می کند این بغض لعنتی... از داخل شهر نمی رود... خوشحال می شوم... چشمهایم را می بندم ...می دانم دیگر... اگر از داخل شهر می رفت طاقت نداشتم چشمهایم را ببندم... آن وقت بغضم ترک بر می داشت... می رسیم... پیاده می شوم... نمی گذارم بترکد... به خودم می گویم: هنوز وقتش نشده... صبر کن وقتی بر میگردی؛ که حداقل بهانه ات موجه باشد... ______ * انشاءالله آخر هفته اصفهانم ... تولد دوست... اینجور که بوش میاد اکثریت قریب به اتفاق اتاق 14 نور جمعن... می خواهیم بترکانیم اگر بغضمان نترکد
* فک کنم تا حالا شونصد تا از پست هام رو با عنوان اصفهان نوشتم، این یکی هم شونصد و یکمیش
| Design By : Pichak |
Design
