می نویسم که بماند

 

امروز کاری را انجام دادم که دلهره ی انجام دادنش ماهها روی قلبم سنگینی می کرد، حرفی را زدم که قلنبه شده بود تو گلویم و بارها بخاطر ناتوانی ام در به زبان آوردنش اشک افشانی کرده بودم...

وای نوشتنم نمی آید انقدر که خوشحالم و انقدر که راحت شده ام ... هوووووووووف ... رااااااحت شدم...

اونقدرا هم که فک می کردم گفتنش سخت نبوداااا؛ و البته خدا رو شکر که برخورد بسیاااار خوبی بام شد و من هم پر رو شدم ادامه دادم؛ مامان هم که پااااااااایه ... کلی هم خندیدیم ...

همه چی عالیه

 

نوشته شده در جمعه 31/4/90ساعت 11:54 عصر توسط مائده نظرات ( ) |