و خدایی
که در این نزدیکی است

سلام

__

امروز به
روزهای شیرین کودکی ام قدم گذاشتم !

روزهایی
که موهای بورم که غالبا خرگوشی می بستندش ؛ به چهره ی پر از سوال های هرگز نپرسیده
ام؛ معصومیتی می بخشید که امروز با گذر
زمان  فقط در عکسها می شود پیدایشان کرد
...

همراه  پدر وارد روستای سرسبز می شدم و از هر کسی که می
دیدم حال جوجه های شیطون و مرغ های غرغرو و خروس های تازه به دوران رسیده رو می
پرسیدم ؛ یه کمی با اون گوساله ی کوچولو که تازه بدنیا اومده بود سر گرم بودم و
بعد می رفتم سراغ غازهای اخمو و اردک های بد اخلاق !بعدش هم یه جوب رو تا آخرش
دنبال می کردم و میرسیدم به خونه همسایه ؛ زیر درخت گوجه سبز منتظر میشدم تا بابا
بیاد و یه کمکی بکنه ؛ اگه هم کسی بدادم نمی رسید ؛ همت می کردم و می رفتم بالا
درخت! و با سرو صورت پر از برگ میومدم پایین! دوباره جوب رو می گرفتم و میومدم تا
به در حیاط می رسیدم. با بلند کردن پاهام به زور قدم رو بلند می کردم و از اون
کیسه ی پلاستیکی پر گندم که به درخت هلو آویزون بود؛ گندم بر می داشتم و با
دستهای کوچولوم برای مرغ ها جوجه ها غذا می بردم! خیلی هاشون با من دوست می شدن و
حاضر می شدن تو دست خودم غذا بخورن! بعدش هم دوچرخه سواری و لی لی با بچه های
اونجا و بعد هم خسته و کوفته بر میگشتیم خونه و...
امروز نه
از اون موهای خرگوشی خبری بود ؛ نه از اون جوراب شلواری سفید و سارافون جین...

 امروز من بزرگ شده بودم!

وقتی
رفتم سراغ جوجه ها ؛ ازم فرار کردن ...

رفتم در
طویله ؛ اما اون گوساله ی کوچولو خیلی وقت بود که بزرگ شده بود و جاشو با یه گوساله
ی دیگه عوض کرده بود که با من غریبی می کرد ...

غازی رو
که به زور حاضر شد چند کلمه ای با من اختلاط  کنه ؛ نشناختم ...

و دست من
به راحتی و بدون بالا بردن پاهام به اون کیسه ی گندم می رسید ...

جوب پر
گل بود ... دیگه آبی از توش رد نمی شد...

و
هیچکدوم از بچه های روستا اونجا نبودن که با هم بازی کنیم ...

تنها کسی
که منو یادش بود اون درخت هلو بود ؛ که دیگه حسابی پیر شده بود و حوصله ی منو
نداشت...

امروز
همه چیز منو یاد روزهای خوش کودکی ام انداخت ...

___

بهشتی
باشید

 

 

نوشته شده در شنبه 22/4/87ساعت 12:57 صبح توسط مائده نظرات ( ) |